(17) “ใจ ที่ไม่ยึดติด จงรักษาทางสายกลางเอาไว้จนกว่าจะกระทำ...”
ขยายความ ใจมีคุณสมบัติที่ชอบความสุดโต่ง ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ในขณะที่ถ้าอยู่ในความพอดี ใจจะหยุดนิ่ง เพราะ “ทางสายกลาง” คือสภาพที่ไร้ใจ ไร้ความคิด หากรักษาสภาวะที่ ใจนิ่ง เช่นนี้เอาไว้ได้จนถึงจุดหนึ่งที่ ไร้ใจ ได้เอง นั่นคือ “จนกว่าจะกระทำ...” หรือจนกว่าจะทำให้ใจหมดไปนั่นเอง ณ ที่ที่เป็นทางสายกลาง ความเป็นจิตวิญญาณจะดำรงอยู่ที่นั่นเสมอ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น