สําคัญที่สุดก็คือใจ การปฏิบัติทั้งหลายสุดท้ายแล้วล้วนรวมลงมาที่ใจ ต้องรู้ใจตนเองเห็นใจตนเอง จนสามารถปลดปล่อยใจตนเองเป็นอิสระ จากทุกข์ทั้งหลาย จากขันธ์ และสุดท้ายจากภพชาติ
ไม่ใช่แค่ท่องจําธรรม เป็นผู้รู้ที่หลงยึดธรรม สุดท้ายอัตตาตัวตนยังมีอยู่เต็มไปหมด แค่ละวางเรื่องง่ายๆ ละความอยากง่ายๆในชีวิตประจําวันยังทําไม่ได้เลย ความก้าวหน้าทางธรรมวัดกันที่ใครละวางได้มากกว่ากัน ไม่ได้วัดที่ใครรู้พระธรรมท่องจําเป็นภาษาได้มากกว่ากัน
ปัญญามี 3 ระดับ มีเพียงภาวนามยปัญญา เท่านั้นนะจึงจะเห็นความจริงหล่าวนี้ ใช้ความคิดอ่านสุตมยปัญญา หรือการคิดพิจารณาจินตามยปัญญา ไม่อาจทําให้รู้ได้เลย ดังนั้นถ้าไม่ภาวนาไม่เจริญสติ ก็ไม่มีทางรู้เห็นความจริง เป็นการคิดว่าตัวเองเห็นตัวเองรู้เท่านั้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น