แค่รู้สึกสบายๆ คือมรรค

แค่ รู้สึก สบายๆ ไม่ไปปรุงแต่งอะไร นี่หล่ะ เจริญมรรคที่ใจ เพราะมันง่ายแค่ไม่ต้องทําอะไร คนเลยมองข้าม เข้าไปทํา เลยถลําเข้าไปสู่การปรุง จนเลยจากการเห็นความจริงกันไปหมด มรรคเจริญที่ใจ ไม่ใช่สมอง เมื่อเริ่มปรุงความคิดขึ้น ก็ไม่รู้สึกตัวแล้ว เรามาฝึกรู้สึกตัว ไม่ใช่ฝึกใช้ความคิด เราคิดมาตลอดชีวิตแล้ว มันไม่ได้ช่วยให้หลุดพ้นจากทุกข์เลย เพราะกระบวนการคิดเป็นกระบวนการให้ค่า เริ่มให้ค่า เริ่มให้ความหมาย เกิด สัญญา สังขาร เกิดเป็นตัวตนเราขึ้นมา ตัวตนเราเกิดเมื่อไหร่ ทุกข์เกิดเมื่อนั้น